My Life - PenSpin - Friend

เพื่อความปลอดภัยของคนในเรื่องนี้ ผมขอไม่เอ่ยชื่อนะครับ

----------------------------------------------------------

พบเธอวันนั้นอยู่ที่ร.ร.ฮาโรว์ เห็นเธอคนนี้เธอช่างสวยกว่าใคร

ตอนนั้นที่ความรักเริ่มก่อขึ้นมาในใจคือตอน Yr.6 เธเอผมยาวและก็หุ่นอ้วนนิดหน่อย ผมยังเด็กอญู่แล้วก็คิดไปว่าอาจจะแค่ปลื้มเขาไปเอง แต่ว่ายังไงเธอก็นิสัยดีมากๆ

ตอนอยู่ Yr.7 ผมก็ยังรักเธออยู่ เพื่อนๆผมก็บอกว่าผมสเป็คต่ำชอบคนที่ธรรมดา แต่ผมมองเห็นด้านที่ดีของเธอ ความงามที่อยู่ในใจเธอ ครั้งแรกที่ผมบอกรักเธอนั้น เธอช็อกมากแล้วก็เลิกคุยกับผมไปนานเลย ผมก็จึงรู้ว่าผมรักเขาจริงและก็คงตัดใจยาก

ปีที่เพิ่งผ่านมา Yr.8 เขาก็กลับมาเหมือนเดิมแล้วก็เริ่มคุยกัน เริ่มสนิท เริ่มเป็นคนที่เธอไว้วางใจได้ แต่เธอคนนี้ก็มีความหลับที่เก็บอยู่ตลอด เขาคนนั้นรักเพื่อนผม ในร.ร.ก็มีข่าวลือกันแล้ว ผมก็ไม่เชื่อเลยสักนิด ฟังแต่เขาคนนั้น ตาบอด(ในกรณีนี้น่าจะเรียกว่าหูหนวกมากก่า) เพราะความรัก
อีกสักพักนึงพวกเขาก็เป็นแฟนกัน เรื่องนี้ก็ทำให้ผมเสียใจมากๆ ไม่เคยนึกว่าเพื่อนกันจะทำกันอย่างงี้ได้ ผมจึงตัดสินใจแล้ว พอร.ร.หยุดช่วงสงกรานต์ ผมก็เลยไปซัมเมอร์ที่ปักกิ่งเพื่อลืมเหตุกาลทกอย่างที่วุ่นวายในร.ร.
ตอนอยู่ที่จีนผมก็มีปิ๊งสาวคนจนึงที่อยู่ในกลุ่มเรียนเดียวกัน แต่พอมาคิดๆดู ผมก็ยังรักพราวอยู่
กลับมาเมื่องไทยแล้วมีเหตุกาลหลายอย่างที่เกิดขึ้นช่วงซัมเมอร์ เขาคนนั้นเลิกกับเพื่อนผมแล้ว ผมก็เสียใจให้แฟน แต่ก็แอบดีใจนิดๆ ทุกวันเขาคนนั้นก็ชอบบ่นถึงเพื่อนผมแล้วก็บอกว่าจะเลิกยุ่งแล้วแต่ก็พูดถึงตลอด

จนถึงวันนี้ ปิดเทอมไปแล้ว ผมก็ยังรักเขาคนนั้นอยู่ตลอด ระหว่างเส้นทางนี้ผมมีชัววูบไปชอบคนอื่นแต่ยังไงก็รู้ว่าที่แท้แล้วผมก็รักเธอคนนั้น จนถึงวันนี้ผมเป็นได้แค่เพื่อนของเขา แล้วก็รู้ว่าในปลายทางคงไม่มี happy ending สำหรับผมกับเขาคนนั้น อยากจะบอกเธอว่าจะรักเธอตลอดไป

----------------------------------------------------------

ผมเขียนเสร็จในเวลา  3.23am วันที่ 2 August 2009    ไว้เตื่อนตัวเองว่าอย่าไปหวังมากเพราะจะเป็นได้แค่คนที่เธอไม่สนใจ

edit @ 2 Aug 2009 03:24:24 by pongpong

edit @ 2 Aug 2009 03:24:39 by pongpong

edit @ 2 Aug 2009 03:24:56 by pongpong

This is just a quick explosion of my emotions about life. I am hell scared of death. There will be some repetition because I am just noting it down as I go.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Have you ever consider the value of life as a human. We are all born as humans, which are sentient beings, meaining that we can think and learn for ourselves. When we are born, parents take care of use 24/7, 7 days a week, 4 weeks a month, 12 months a year. We should be grateful, as we are essentially complete strangers to them. We learn to walk, go to school, work, have love and then we go to sleep forever in a coffin.
Do you believe in reincarnation? What happens when we die? When we die, we lose our ability to think and dream, it is like we are sleeping. We forget all our memories. If we make it to the next life, we don't remember a thing about our past life, on the basis that reincarnation actually exists. If on scientific grounds, we are all just animals that are able to think. Our lives are insignificant to the ecosystem.
Being scared of death is no biggie'. I am scared of it two. We leave all our loved ones in the world and we die. I don't really believe all that religious soul crap. I want to live forever. I know it sounds mean. But i love life. At the age of 13, i have already lived about 1/8 of my life. It feels just like yesterday I was still a baby. I wish it was slower. We should all be grateful for our lives, and make every second worth it.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Written by Pong Pong [Harrow International School BKK]

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก